Uitgeteld!
Jonge hippe moeder beschrijft op hilarische wijze de eerste twee jaar van het moederschap
Eckler, Rebecca

In Uitgeteld!, dat in dezelfde brutale stijl is geschreven als Rebecca Ecklers eerste boek Bevrucht!, wordt niemand gespaard en blijft niets ongezegd. Het verwoordt wat iedere nieuwe moeder denkt, en wat elke andere moeder heeft doorgemaakt, maar waar ze te verlegen voor is, of zich te veel voor schaamt om voor uit te komen.

In de pers
‘Schrijfster raakt in existentiële crisis na geboorte van haar baby. Huilen, slapeloosheid en haar postnatale buik drijven haar tot wanhoop. Grappig opgeschreven’ Glamour

‘Denk je dat jij het als moeder behoorlijk zwaar hebt, lees Uitgeteld! en kom tot de opluchtende conclusie dat het altijd nog erger kan. En gelukkig: het komt altijd goed’ Ouders van Nu

‘Een humoristisch boek dat je met een knipoog moet lezen. Een herkenbaar boek voor iedere nieuwbakken mama’ Flair

‘Een ieder met kinderen zal in dit boek heel wat herkenbaarheid vinden. Voor anderen, die geen kinderen hebben is het leen euke eye-opener. Heel humoristisch geschreven en zorgt voor heel wat lachmomenten. Het is geen zure klaagbende, maar een boek met vooral veel droge humor en zelfspot’ Vrouw.nl

‘Dit boek kan ik aan iedereen aanraden. Dit verhaal in dagboekvorm beschrijft de eerste twee jaar van het leven van baby Rowan (alias de Dictator). Alle leuke en minder leuke momenten, de strijd met de zwangerschapskilo's, de strijd om welke baby het mooiste is, het komt allemaal op een humoristische en sarcastische manier aan bod. Deze mum-lit is ook heel goed geschikt voor niet-moeders, die er heel veel van kunnen leren. Zeker weten lezen dus!’ Chicklit.nl

‘Eerlijkheid staat bij ons hoog in het vaandel. Wij zijn niet van de rozewolkenclub en daarom vinden wij dit boek natuurlijk geweldig! Dit boek is een echte aanrader!’ Peuteren.nl

‘Met veel humor en in dezelfde brutale stijl als Bevrucht! beschrijft Eckler de eerste twee jaren van háár lijdensweg’ BOEK

Bibliografie
Bevrucht! (2004)
Peuters op hol (2009)

Biografie Eckler, Rebecca

Rebecca Eckler is een van de bekendste journalisten in Canada. Haar artikelen zijn verschenen in The New York Times, Elle, Fashion, en The Los Angeles Times. Ze schreef hoofdartikelen voor de National Post en werkte voor die krant als columniste op het gebied van relaties (‘Advice to the Lovelorn’). Tegenwoordig schrijft ze wekelijks een column over het moderne ouderschap voor The Globe and Mail. Haar eerste boek, Bevrucht!, is in negen landen verschenen.

Website
www.rebeccaeckler.com

Leestips
Bevrucht!
Peuters op hol
Irene Smit – Lipstick en luiers

Leesfragment
Het zit zo: je zou kunnen zeggen dat ik niet echt blij was met mijn zwangerschap.
Iets meer dan een jaar geleden werd ik bevrucht wakker. Het was de eerste en enige keer dat de Verloofde zonder… in mij … je weet wel.
We hadden ons verlovingsfeest gevierd zonder ooit maar te hebben overwogen of we op een dag kinderen zouden willen. Een leven ontstaat blijkbaar niet als je druk bezig bent met het maken van plannen. Leven ontstaat als er gratis drank is. Zo is het ons althans vergaan.
Na veel te veel cosmopolitans was ik zo stom om (weliswaar gepassioneerd) uit te roepen: ‘Kom alsjeblieft in me klaar!’ En die idioot van een Verloofde gaf daar ook nog eens gehoor aan (hij was ook dronken, dat moet ik wel zeggen), en zo werd ons verlovingsfeestje ons ‘conceptiefeestje’. Na vier zwangerschapstesten – of waren het er vijf? – en een bloedonderzoek werd de Angst dat ik zwanger was bewaarheid.
Ik was bevrucht, ongetrouwd, en woonde zelfs niet in dezelfde stad als de Verloofde. Maar ik overtuigde mezelf en de Verloofde ervan dat een kind ons leven niet zou veranderen. Voor. Geen. Goud.
Jawel, ik verhuisde naar een andere stad, met achterlating van mijn familie en vrienden, en ging zelfs met de Verloofde samenwonen. Maar dat kon ik allemaal aan. Het leven met een baby was vast makkelijker dan zwanger zijn!
Zwanger zijn ging me niet goed af. Aan het eind van het derde trimester was ik 21 kilo aangekomen (bijna de helft van mijn lichaamsgewicht), waggelde ik als een pinguďn, had ik vet op mijn polsen, waren mijn jukbeenderen niet meer zichtbaar, droeg ik rode slippers in het openbaar, en vroeg ik de Verloofde drie keer per dag of ik een dikke kont had. (Vooruit, drie keer per uur.)
Maar ik had het overleefd dat ik onverwacht in verwachting was geraakt. Ik weet nog dat ik er behoorlijk zeker van was dat als dit ding er eenmaal uit was, ik mijn oude leven zou terugkrijgen. Dan zou ik weer feesten met mijn vriendinnen. Ik zou weer aan de slag gaan als dagbladjournalist, werk dat ik met veel plezier deed. En ik zou mijn zwangerschapskilo’s net zo snel kwijtraken als Heidi Klum, misschien zelfs wel sneller.

Maar op de een of andere manier is het niet zo gegaan.
Uitgerekend zijn veranderde plotsklaps in uitgeteld zijn. Ik moet wel een volslagen idioot zijn geweest om te denken dat mijn leven ooit nog hetzelfde zou zijn. Maar het is niet alleen mijn schuld dat ik zo naďef ben geweest.
Hoe moest ik nu weten dat zwanger zijn een anderhalf uur durende massage is in vergelijking met mijn huidige leven?
Niemand heeft me gewaarschuwd dat ik zo uitgeteld zou zijn. Voor een heleboel dingen ben ik niet gewaarschuwd. Waarom heeft niemand me gewaarschuwd?
Tien Mama Momenten die mensen ‘vergeten’ te vertellen
1. Je voelt je als een lopende, pratende zombie.
2. Je maakt je druk om de zwangerschapskilo’s die er maar niet afgaan.
3. Na de eerste opwinding over alle felicitaties besef je dat ‘het niet langer om jou draait’. Het draait nu allemaal om je baby.
4. Je ergert je aan de vader van je kind.
5. Je ergert je aan je schoonouders.
6. Vanaf het moment dat je thuiskomt met je baby gaan alle gesprekken alleen nog maar over de baby.
7. Pasgeboren kindjes zijn schattig maar ook saai.
8. Je merkt dat je vrijwel dagelijks doelloos over straat zwerft.
9. Je zegt dat je kind ziek is, ook al is er niets aan de hand, als smoes om afspraken af te zeggen.
10. Als je een zoon krijgt, zal hij voor een meisje worden aangezien. Als je een dochter krijgt, wordt zij voor een jongetje aangezien.

‘O SHIT!’
De pijn overvalt me, zonder waarschuwing vooraf, alsof iemand een baksteen in mijn gezicht heeft gesmeten. Ik val neer op de grond. ‘Shit!’ schreeuw ik weer terwijl ik mijn tranen moet inhouden.
‘Wat? Wat is er aan de hand? Wat is er gebeurd?’ vraagt de Verloofde op harde fluistertoon nadat hij is komen binnenstormen en me kreunend en opgerold als een bal heen en weer wiegend op de grond heeft aangetroffen.
‘Shit! Shit! Shit!’ gil ik. Ik zie sterretjes en kan met moeite mijn plas ophouden, iets wat me altijd overkomt als ik mezelf bezeer. Wat is er verdomme net gebeurd? Wat heb ik verdomme gedaan? Waar ben ik verdomme? Wie ben ik verdomme? Shit!
‘Sssst!’ zegt de Verloofde op dwingende toon. Hij klinkt niet zo meelevend als zou moeten, aangezien hij mij, naar verluidt ‘de liefde van zijn leven’, kronkelend van de pijn op de vloer aantreft.
‘Wees stil! Wat is er aan de hand?’ vraagt hij terwijl hij zich over me heen buigt.
Ligt het nu aan mij of klinkt hij alsof hij zich doodergert? Alsof hij denkt dat ik dit zelf wilde? Wat is er eigenlijk gebeurd?
Ik til mijn hoofd op en zie de rode getallen op de wekker. Het is zeven over halfvier ’s ochtends. ‘Doe het licht aan! Doe nou het licht aan!’ zeg ik, niet eens proberend zachtjes te praten. Nu klink ik alsof ík me dooderger.
Hij doet het licht aan. Oké. Ik ben in onze slaapkamer. Oké. Ik heb nog niet geslapen. Oké. Ik heb al geen weken acht uur aaneen geslapen. Als ik mijn neus aanraak, voel ik nattigheid. Ik kijk naar mijn handen. Ze zitten onder het bloed.
‘Volgens mij heb ik mijn neus gebroken!’ roep ik uit terwijl de tranen over mijn wangen stromen.
‘Wat is er in godsnaam gebeurd?’ vraagt hij nu hij ziet dat het bloed uit mijn neus stroomt alsof het een lopende kraan is. Mijn hele gezicht klopt van de pijn. Ik heb opeens migraine. Ik zweet. Zelfs mijn tanden doen pijn. Volgens mij kan ik elk moment gaan overgeven.
Inmiddels ben ik keihard aan het huilen, maar ik weet nog uit te brengen: ‘Ik, huh, liep, huh, keihard tegen de, huh, muur aan! Ik, huh, denk dat mijn neus, huh, gebroken is!’ ‘Godallemachtig! Godallemachtig! Hoe kan dat nu? Goed, ik ga even wat ijs en een handdoek voor je pakken. Maar wees alsjeblieft stil! Je moet echt stil zijn!’ Hij klinkt nog steeds geďrriteerd. Dit was heus niet de bedoeling! Ik moet me beheersen om niet tegen hem te zeggen dat hij de pot op kan. Híj is niet degene die bloed verliest! Híj is niet degene die net zijn neus heeft gebroken! Híj is niet degene die net keihard tegen de muur aan gelopen is! Hij heeft geen idéé hoeveel pijn ik heb.
Maar ik weet dat hij gelijk heeft. Ik moet kalmeren. Ik moet stil zijn. Ik krabbel overeind en waggel terug naar het kingsize bed, ik tril en huil als een klein kind. Natuurlijk weet ik dat kleine kinderen niet huilen. ‘Huilen’ is niet het juiste woord. Kleine kinderen schreeuwen moord en brand, urenlang, zonder dat er een aanleiding voor is. Wie het gezegde ‘huilen als een klein kind’ ook heeft bedacht, heeft nooit kinderen gehad en al helemaal nooit met een zuigeling in een driekamerappartement gewoond, zoals wij.

Lezersreacties

Reageer ook op dit boek